Mijn tijd in Schotland was geweldig. Ruim twee maanden was ik los van alle beslommeringen in ons kikkerlandje. Hoogtepunt was ongetwijfeld de bedwinging van de vier toppen. Mijn tocht rond de Loch Einich Horseshoe. De Meall a’Bhuachaille Hillrace. Onze klandestiene hillrace op Ben Lomond. Het bezoek aan Björn & Maggie in Glasgow. En dan vergeet ik nog The Run with the Reindeer en de reddingspoging van een jong rendier op Bynack Stable.

Te veel om op te noemen. Genoeg om nooit meer te vergeten. Ik had het nodig. Even alles weer op een rijtje zetten. Mijn eigen geschiedenis en de link naar Schotland. Mijn vader, Mikel Utsi, Alan & Tilly. Maar er is meer.

Detoxification
Ik denk dat iedereen eens moet luisteren naar zijn diepste verlangens. Durf gewoon de boel de boel te laten en doe wat je het liefste zou willen doen. In het Westen worden we al snel in een keurslijf gedwongen van opvoeding, opleiding, werk en gezin. Dat is prima. Maar soms denk ik dat een frisse wind heerlijk is. In Schotland noemde men dat detoxification. Zowel mentaal als fysiek. Lang geleden werden de Highlands hiervoor al gebruikt. Hardwerkende stedelingen togen voor minimaal een maand naar de Hooglanden om bij te komen, te jagen en te wandelen. Ze hadden de tijd om te relativeren en na te denken over nieuwe stappen in hun leven.

Het heeft mij goed gedaan. Sterker nog, ik ben fysiek en mentaal sterker geworden. Het hardlopen heb ik inmiddels ingebouwd in mijn leven. Elk weekend probeer ik mijn kilometers te pakken. Op naar een nieuwe uitdaging. Op naar de koele vlakten. De polder en de stad zijn mij iets te benauwd.

Mikel Knippenberg