Voor me liggen de - voor mij - drie mooiste bergsportboeken ooit. Drie boeken die gaan over grenzen verleggen. Joe Simpson schreef in 1988 Over de Rand over zijn ongelooflijke overleving op de Siula Grande in het Andesgebergte. Daarnaast ligt het boek De Lichtende Berg van Peter Boardman over zijn beklimming van de Tsangabang samen met Joe Tasker in de Himalaya.

Het is vooral een prachtige herinnering aan deze twee fantastische klimmers die omkwamen op de Mount Everest in 1982. Ze behoorden tot de befaamde Bonington Boys. Een bijzondere klimmersgeneratie uit Groot-Brittannië. Het derde boek is van Jon Krakauer over zijn beklimming van de Mount Everest in 1996. Tijdens deze beklimming greep het noodlot om zich heen en kwamen een aantal van zijn expeditiegenoten om in een razende blizzard. Ook dit boek – De ijle lucht in – belichaamt het tot stand komen van een droom, met daarnaast de keiharde realiteit. Het zijn stuk voor stuk boeken waardoor ik geïnspireerd raak. Maar ook boeken die realiteitszin bijbrengen. De mens in strijd óf in harmonie met de natuur. Joe Simpson schrijft nog een vervolg op zijn boek in de vorm van Dit Schimmenspel. De schimmen van vervlogen tijden en verloren vrienden. Maar ook over herinneringen en eerbetonen die blijven.

100 Engelse mijlen naar Den Helder
Voor mij is de Jan Knippenberg Memorial óók zo’n eerbetoon. April 2010 is het weer zover. 100 Engelse mijlen over het strand naar Den Helder. Eindigend in het voormalige Fort Lasalle. Nu heet het Erfprins en is in gebruik door de Koninklijke Marine. Organisator Hermy Heymann is inmiddels begonnen met de voorbereidingen. Er wordt op dit moment overwogen om naast de klassieke afstand ook een halve versie van 50 Engelse mijlen te organiseren. Geweldig! Met documentairemaker Dirk Jan Roeleven heb ik afgesproken dat het hoog tijd wordt verder te praten over de film over mijn vader. Steeds verschuiven prioriteiten. We hebben het zogenaamd allemaal veel te druk. Maar waar een wil is is een weg, leerde ik tijdens mijn tocht door de Lairig Ghru afgelopen zomer. Een mens zonder plannen is geen mens. Kijkend naar de schitterende bergsportliteratuur, denkend aan het verleggen van grenzen, luisterend naar de Golden Hours van de Kinks, hoop ik op een geweldige Memorial in april volgend jaar. Laten we het succes van 2008 voortzetten en - met een knipoog naar mijn vader die vandaag (23 november, red.) precies 14 jaar geleden overleed - moet dat wel goed komen! Toch?

Mikel Knippenberg