Blogs
Mortlach
dinsdag 06 oktober 2009
Geschreven door Mikel Knippenberg
Kenny MacDonald lacht. Kenny MacDonald lacht altijd. Voor zijn gasten schenkt hij bijna altijd zijn beste whisky. Logisch. Wie hem kent weet waarom. Om het te kunnen begrijpen moest ik eerst door de Lairig Ghru in Schotland. Niet door de polder, maar door de bergen. Niet wandelend, maar hardlopend. Niet over asfalt, maar over bergpaadjes. Geen competitie met mensen, maar met de natuur. Verschrikkelijk en fantastisch tegelijk. Alles heeft zo zijn reden.
Alea iacta est
vrijdag 25 september 2009
Geschreven door Mikel Knippenberg
De avond voor vertrek naar Schotland luister ik naar Van Morrison: These are the days. Als laatste voorbereiding ben ik vorig weekend vanaf het Horntje op Texel naar de vuurtoren gelopen over het parcours van de Zestig van Texel. Via het Licht van Troost, langs Schotse Hooglanders, over schelpenpaadjes, strand, duinen en bospaadjes uiteindelijk eindigend bij het rode lichtbaken aan de noordpunt van Texel. Onderweg slechts rustend wanneer ik mijn Kamelbak bijvulde met water. Ik ben er klaar voor.
ShiSha
vrijdag 14 augustus 2009
Geschreven door Mikel Knippenberg
De reis brengt ons over het Gizeh plateau, langs Memphis en Sakkara, over de Nijl en uiteindelijk naar Hurghada aan de Rode Zee. We zullen deze vakantie veel kilometers gaan maken. Het is hier 30 á 40 graden warmer dan zodadelijk in Schotland. Een wereld van verschil. Hier raak ik veel overtollige kilo’s kwijt.
De God van het kwaad
zaterdag 01 augustus 2009
Geschreven door Mikel Knippenberg
Reus van de Province, Berg des Doods of Le Mont Ventoux. Synoniem voor wielergeschiedenis. Vaak teisteren Mistralwinden de flanken van deze kale berg. Opgezweept boven ‘La mer Méditerranée’. In 2005 reed ik samen met een aantal vrienden langs de fameuze berg. Een berg waar een mysterieuze aantrekkingskracht vanuit gaat. Wie dat heeft gevoeld, moet er gehoor aan geven. Ook ik viel eraan ten prooi.
The day after
vrijdag 19 juni 2009
Geschreven door Mikel Knippenberg
De Benoordenhoutzaal in Den Haag is leeg. Het studeren is voorbij. Na tien jaar: Hogeschool van Amsterdam, TU Delft en het Stan Ackermans Institute heb ik nu definitief achter me gelaten. Eindelijk. Een grote glimlach op mijn gezicht. Nu heerlijk lunchen in de stad met mijn moeder, Sander en Maayke. We hebben het verdiend.
Een soort jongensdroom
woensdag 20 mei 2009
Geschreven door Mikel Knippenberg
De laatste maanden stonden in het teken van afronding van mijn studie. Dit heeft veel energie en tijd gekost. Zo nu en dan trainen in Amsterdam of op Texel. Allemaal tussen het scriptieschrijven door. Soms weer naar Eindhoven voor overleg. Een zure appel. Maar ja, de laatste loodjes wegen nog altijd het zwaarste. Toch?
