Wat hebben Piet Hein, de Tarahumara indianen en Ron Teunisse met elkaar gemeen? ‘Niets’, hoor ik u zeggen. Tóch is er – met een beetje fantasie – wel degelijk een verband. Het zit namelijk zo.

Op zondagavond 11 juli maakt Iniësta een einde aan de droom van Oranje. Jammer maar helaas. Mijn gedachten dwalen af naar Piet Hein. Terug naar de glorietijd van Nederland. Veel langer geleden dan de WK’s van 1974 en 1978. Hij veroverde de zilvervloot van de Spanjaarden en bracht hem terug naar Amsterdam. Dinsdag 13 juli wacht Oranje een zilveren huldiging in Amsterdam. Toch wel héél bijzonder. Door de 17de-eeuwse grachten naar het Museumplein. Paul en ik zijn erbij. Aan boord van de rondvaartboten maakt de kater plaats voor euforie. Wat zou er gebeurd zijn wanneer Oranje de wereldbeker had veroverd? Een orgastisch volksfeest? Ik denk van wel. Zou een hardloopfestijn zoiets kunnen veroorzaken? Wie weet? Maar hoe? En waarom zouden we dat willen?
 
Zo’n 700.000 fans in Amsterdam. Waanzinnig. Die bewuste dag word ik gewekt door Vuvuzuela’s aan de Herengracht. Op televisie ken ik het geluid dat overkomt als een zwerm bijen die achter je aanzitten als ware je laatste uur geslagen heeft. Zomaar ergens op de Afrikaanse Savanne. Bosjesmannen? Nee, voetbalsupporters. Nu klinkt het van de grachten. Oranjekoorts anno 2010. Geweldig. Een aantal weken na deze Oranjegekte is Keep on Running! 2011 uitgekomen. Het is weer een frisse uitgave geworden met nieuwe spraakmakende katernen. Deze maand verschijnt ‘De 100 leukste lopen van Nederland en België’. We zijn benieuwd wat dit gaat brengen. Spannend allemaal. Op vrijdagavond 10 september volgt de presentatie van het boek van Ron Teunisse in Winschoten. Neerlands laatste Mohikaan. Met veel plezier heb ik het voorwoord geschreven. De cirkel tussen Knip, mij en Teun is weer rond. Dat was ik verplicht.

Carel Schrama berichtte me gisteren nog dat hij zojuist de laatste correcties aan de vormgever heeft doorgegeven waarna hij snel het manuscript naar de drukker kan sturen. Hij is erg tevreden over het resultaat. Dat is fijn om te horen. Kees Kooman zorgt op de valreep ook nog voor een bijdrage in het boek. Hij was het die mijn vader de Tarahumara van de Lage Landen noemde. Ná een bezoek aan Mexico voor Runner’s World waar hij de Rarámuri opzocht.. Schitterend.

Laat de Spanjaarden nou nooit de Tarahumara indianen te grazen hebben genomen, diep verscholen in hun Barranca’s. Laat Cortez nou de grootst mogelijke moeite hebben gehad met de Chasqui boodschappers van de Inca’s. Dan dringt het besef door dat wij als westerlingen nog iets kunnen leren. Met name van deze natuurlopers. Langzaam komen Piet Hein - die de zilvervloot afkomstig uit Zuid Amerika (misschien wel van de Inca’s) veroverde van de Spanjaarden, de Tarahumara indianen woonachtig in Mexico en Ron Teunisse (de laatste Mohikaan) wel erg dicht bij elkaar. Maar ook weer niet. En dat maakt ook niet uit.

Ik hoop u allemaal te zien tijdens de boekpresentatie in Winschoten. Aan de vooravond van de RUN. Ron Teunisse verdient het. Je zult zien dat er plotseling een Spanjaard wint in Winschoten. Of is het tóch een verdwaalde Tarahumara? Na 100 kilometer weten we het…

Mikel Knippenberg