Het borrelende geluid van de ShiSha vult de stilte die valt tussen de liedjes die het bandje speelt in de zwoele nacht van Caïro. ‘An Englishman in New York’ passeert de revue. Ik voel me op dit moment meer een Hollander in Egypte. Samen met mijn broer Jonathan ben ik via Amsterdam en Zürich afgereisd naar het land van de Farao’s om te genieten van een culturele vakantie die ons over het Gizeh plateau, langs Memphis en Sakkara, over de Nijl en uiteindelijk naar Hurghada aan de Rode Zee zal leiden. We zullen deze vakantie veel kilometers gaan maken. Het is hier 30 á 40 graden warmer dan zodadelijk in Schotland. Een wereld van verschil. Hier raak ik veel overtollige kilo’s kwijt.

Overdag een verstikkende hitte als we naar de pyramides op het plateau van Gizeh gaan. Daarnaast vult de lucht zich hier met smog veroorzaakt door het vele verkeer in en rond Caïro. Mijn God, geen zuchtje wind en 45 graden in de schaduw. Schaduw die vrijwel helemaal niet te vinden is hier op het plateau. Hoe houden ze het hier uit? Aan hardlopen denkt hier in ieder geval niemand. Span je vooral niet in is het advies.

Moeder van de wereld
Burton Holmes noemde ooit Egypte de moeder van de wereld. Hij heeft gelijk. Over de pyramides zij hij: ‘All things fear time, but time fears the Pyramides’. Ik begrijp nu waarom. Op onze route door Egypte volgen we onbewust het spoor van een andere legende: de Noor Ernst Mensen. Deze ultraloper liep in 1843 in opdracht van graaf Herman von Pückler-Mustau van Silezië naar Egypte om op zoek te gaan naar de bron van de Witte Nijl. Een tocht van 4300 kilometer. Het verhaal gaat dat hij op de oostelijke oever van de Nijl nabij Aswan ineenstortte. Hij stierf op 47-jarige leeftijd en had een avontuurlijk hardlopend leven geleid. Gestorven in het harnas. Hij wel.

We nemen een binnenlandse vlucht van Caïro naar Aswan en worden via de hoge dam naar onze opstapplek gereden. Vandaag gaan we een stukje zeilen met een Felucca – een traditionele zeilboot – over de Nijl. Wat mij opvalt in Aswan is dat de lucht hier puur is. Tegelijkertijd is het echter nog veel warmer dan in Caïro. Onze gids waarschuwt dat het in de zon tussen de 50 en 60 graden kan worden. Aan boord van de Felucca is het daarentegen goed toeven. Water doet nog steeds wonderen. De kapitein lijkt te zijn weggelopen uit ‘Pirates of the Caribbean’ en krijgt van ons de bijnaam ‘Captain Barbossa’. De klederdracht lijkt de afgelopen 4000 jaar niet te zijn veranderd. Een gevoel van tijdloosheid maakt zich meester van ons. Nederland is héél ver weg. Heerlijk.

Die avond vertrekken we per cruiseschip naar Kom Ombo waar we een bezoek brengen aan de tempel van godheid Sobek en Haroëris. De volgende dag door de sluizen van Esna op naar Edfu. In Edfu gaan we naar de Horustempel. Een prachtige zeer goed geconserveerde tempel. Horus is binnen de Egyptische mythodologie de zoon van Isis en Osiris. Vaak belichaamd hij de strijd tussen structuur en chaos. Na het bezoek gaan we door naar Luxor ook wel bekend als Thebe. Hier bezoeken we de Luxor- en Karnak tempels, de tempel van Hatsjepsoet en het Dal van de Koningen en Koninginnen.

Altijd nét over die grens
Mijn broer rent hier de Hoorn van Koerna op. Dit is een heilige berg in Luxor en dat wordt hem niet in dank afgenomen. Hij eindigt dan ook in een rokerig hok met drie veiligheidsagenten met sigaret en zonnebril. Na een lange preek van de veiligheidsagenten kan hij weer mee. Gelukkig maar. Hij lijkt op zijn vader (Jan Knippenberg, redactie). Altijd nét over die grens gaan. Wat mij vooral bijblijft van het bezoek aan deze heiligdommen is het geduld, de intelligentie en het vernuft dat de Egyptenaren gehad moeten hebben in die tijd. Het was absoluut geen haastwerk of slavenarbeid. Het werd met liefde gemaakt. Het klopt tot in de perfectie. Geen illusie maar écht. Wat een beschaving.
 Onze reis eindigt in Hurghada. Tot 20 jaar geleden een nietszeggend vissersdorp aan de Rode Zee. Nu getransformeerd tot de Rivièra van het Midden-Oosten met behulp van Westerse ontwikkelaars. Jetset gevoel. Vele internationale hotelketens hebben hier voet aan wal gezet en begrijpelijk. Het is een paradijs. De Fransman Jacques-Yves Cousteau noemde dit één van de mooiste duiklocaties ter wereld. Ook hij heeft gelijk. We besluiten te gaan snorkelen nabij Giftun Island en Paradise Beach. Met name bij de koraalriffen is het onderwaterleven geweldig. Er schijnen hier zo’n 400 verschillende felgekleurde vissoorten rond te zwemmen in het azuurblauwe water. Het water is 28 graden en blijft door het hoge zoutgehalte kraakhelder. Woorden tekort. Genieten is het toverwoord.
In Schotland zal de buitentemperatuur onder de 20 graden liggen. We zullen zien hoe de omstandigheden daar zijn en hoe mijn lichaam reageert. Nog even en het is zover.

Mikel Knippenberg