MIKEL KNIPPENBERG
zoon van ultraloper Jan Knippenberg

Mikel (29) is partner van KnippenbergVerhoeff Consultancy, een adviesbureau gericht op ontwerpmanagement. Hij loopt sinds 1991, maar voelt zich als geboren Texelaar meer een watersporter. Een aantal keren per jaar loopt hij lange natuurtochten, geïnspireerd door zijn bekende vader, ultraloper Jan.




1. Waarom bent u gaan lopen?
In eerste instantie geïnspireerd door mijn vader. Na zijn dood in 1995 is het geregeld lopen gestopt en loop ik alleen nog op bijzondere plekken in de natuur.

2. Wat is het mooiste van lopen?
De strijd met de natuur. De vergezichten, het een zijn met de elementen. Na een dag buiten is mijn hoofd leeg en kan ik de hoofdlijnen van het leven weer onderscheiden.

3. Op welke loopprestatie bent u het meest trots?
De mooiste loopprestatie was toch de overwinning in een kort loopje na de dood van mijn vader, in Hoek van Holland (1996). Dit viel samen met de eerste Jan Knippenberg Memorial (de 100 mijl lange strandrace). Een andere mooie prestatie was de Hillrace op Ben Nevis in Schotland (2007).

4. Motivatietip: hoe pept u zich op als u geen zin heb?
Ik loop alleen wanneer ik zin heb, want voor mij moet het vooral leuk zijn. Wanneer je in harmonie bent is de kans dat je forceert veel kleiner en je neemt de omgeving veel meer op. Uiteindelijk gaat het erom dat je met de blik op oneindig volop geniet van het vrij zijn.

5. Wat is uw persoonlijke loopdoel voor 2009?
De Lairig Ghru Hillrace van Braemar naar Aviemore in de zomer van 2009 in Schotland. In april start ik met trainen. Ik heb het traject al een aantal keer wandelend afgelegd, maar nu wil ik het samen met een lokale wielrenner hardlopend volbrengen.

6. Heeft u één of meerdere looprituelen?
Ik denk tijdens het lopen altijd aan een passage uit ‘De mens als duurloper’ van mijn vader: ‘Mijn zoon, niemand in de wereld zal je helpen, dat weet je. Loop naar die berg en terug. Het zal je harden. Mijn zoon, niemand is je vriend, zelfs je zuster niet, je vader niet en je moeder niet. Je benen zijn je vriend, vooral je benen. Maar ook je hersens, het zicht van je ogen, je haar, je handen. Van hen moet je gebruik maken.’ Dit hoor ik steeds als ik het zwaar heb.

7. Waarom is hardlopen zo populair?
Hardlopen is zo populair omdat je zo weinig nodig hebt. Een beetje tijd en een paar schoenen, de rest gaat vanzelf. Voor ieder wat wils. Er is een hele subcultuur ontstaan.

8. Van welke blessure heeft u het meest last gehad?
Met name na de Hillraces in Schotland had ik altijd erg last van mijn bovenbenen. Als je tijdens de afdalingen danst over rotsen en stroompjes krijgen je gewrichten het enorm te verduren. Daarnaast heb ik vooral last van mijn enkels na zware inspanningen.

9. Wat eet u voor een wedstrijd of training?
Vaak drink ik alleen water en daar doe ik dan de hele dag mee. Aan wedstrijden doe ik eigenlijk nooit mee.

10. Wat is uw favoriete loopevenement?
De sfeer die op de Highland Games hangt in Schotland vind ik fantastisch. Wanneer de Hillrace wordt gestart met een kanonsalvo en je hoort op de achtergrond het karakteristieke geluid van doedelzakken, dan krijg ik kippenvel. Het is iets oers en moois. Daar kan ik echt van genieten, zelfs als laaglander.

"Hardlopen is een manier van reizen"

Met tweehonderdduizend kilometer in de benen heeft Jan Knippenberg
(1947-1995) ruim vijf keer de aarde rondgelopen. De historicus, duurloper en ultrapionier wil verder gaan dan de marathon en loopt in 1974 van Hoek van Holland naar Stockholm.

Dit is de eerste van een lange reeks monstertochten die hij in zijn leven aflegt. Zijn persoonlijke ervaringen legt hij in 1987 met veel historische informatie over het ultralopen vast in het boek ‘De mens als duurloper’. Dit boek verschijnt in 2008 in een nieuwe uitgave die bewerkt is door zijn zoon Mikel. ‘Hardlopen is een kunst’ is de ondertitel van de website over deze bijzondere atleet: www.janknippenberg.nl.

Boek: Jan Knippenberg - De mens als duurloper
(2008, Prometheus, ISBN 978 90 446 1157 1)



Terug naar het INTERVIEWOVERZICHT