Keep on running! online hardloopmagazinet

Eric Beard was één van die mensen die tot je verbeelding spreken. Een echte outdoorman. Hij ondernam bijzondere tochten en verbond hardlopen met reizen en bergbeklimmen. Een van zijn tochten ondernam hij in de Cairngorms in Schotland. Juist deze tocht spreekt mij zo enorm aan. De vier hoogste toppen achter elkaar. Braeriach, Cairntoul, Ben MacDui en Cairngorm.

De Groene Draeck ligt voor het Muiderslot in Muiden aan de monding van de Vecht als wij voorbijvaren en ons grootzeil hijsen. Wat een prachtig onderhouden boot is dat. Met recht Koninklijk. Wij bereiden ons voor op de tweede dag van de IJ-toren race, een tweedaagse zeilrace op het IJsselmeer.

Vrijdagmiddag 2 april om half zes is het spits in de trein: rush hour. Ik vertrek vanuit Amsterdam naar Vlaardingen. Krankzinning druk. De meeste mensen gaan voor een gezellig Paasweekendje naar hun familie. Ik ga iets anders doen. Ik heb behoefte aan ruimte en leegte om me heen. Om 19.00 uur kom ik aan op Vlaardingen-Centraal. Via de Hoogstraat loop ik naar de atletiekbaan van AV Fortuna. Om 22.00 uur zal de start plaatsvinden van ’s werelds langste strandloop: de Jan Knippenberg Memorial (JKM). Plaatsvervangend Commandant der Zeestrijdkrachten Generaal-Majoor Van Ede geeft het startschot.

Het is druk in de Zuilenzaal van Felix Merites. Vrij vertaald betekend Felix Merites: ‘Gelukkig door verdiensten’. Het was de naam van een in 1777 opgericht genootschap en in 1788 opende het gelijknamige gebouw haar deuren aan de Keizersgracht in onze hoofdstad. Een inmiddels roemruchte plek met een mooie geschiedenis.

Maayke lacht. Dat is haar grote kracht. Wat maakt ze mooie foto’s op het ijs. Wow! Eergisteren (11 januari) kwam Ab Krook langs toen ik met Jonathan mijn rondjes draaide op Loosdrecht. Hij kwam op de fiets kijken bij de eerste Nederlandse klassieker op natuurijs: ‘De ronde van Loosdrecht’. Het ijs was nog niet helemaal betrouwbaar anders was hij van huis schaatsend hiernaartoe gekomen.

De schoenen van Knip (Jan Knippenberg,red.) staan in maagdelijk witte sneeuw. Vanochtend (Op Tweede Kerstdag) wierp ik een blik in de overvolle schoenenkast in onze kelder en koos willekeurig een paar schoenen. In de kast staat 200.000 kilometer versleten schoenen. Onvoorstelbaar.

Morgen sta ik weer op het rode tartan in Vlaardingen. Ongeveer twee jaar geleden stonden we daar ook. Juist voor de start liep ik toen geruisloos in de avondmist mijn rondje van 400 meter. In mijn gedachten natuurlijk bij Jan.

Voor me liggen de - voor mij - drie mooiste bergsportboeken ooit. Drie boeken die gaan over grenzen verleggen. Joe Simpson schreef in 1988 Over de Rand over zijn ongelooflijke overleving op de Siula Grande in het Andesgebergte. Daarnaast ligt het boek De Lichtende Berg van Peter Boardman over zijn beklimming van de Tsangabang samen met Joe Tasker in de Himalaya.

Sinds de tocht door de Lairig Ghru droom ik veel. Vele gedachten spoken door mijn hoofd. Ik denk aan de Massacre of Glencoe waar de MacDonald’s werden afgeslacht door de Engelsen.

Kenny MacDonald lacht. Kenny MacDonald lacht altijd. Voor zijn gasten schenkt hij bijna altijd zijn beste whisky. Logisch. Wie hem kent weet waarom. Om het te kunnen begrijpen moest ik eerst door de Lairig Ghru in Schotland. Niet door de polder, maar door de bergen. Niet wandelend, maar hardlopend. Niet over asfalt, maar over bergpaadjes. Geen competitie met mensen, maar met de natuur. Verschrikkelijk en fantastisch tegelijk. Alles heeft zo zijn reden.