BLOG VAN BRAM BAKKER 

Psychiater, hardloper en schrijver Bram Bakker bereidt zich voor op de Two Oceans Marathon in Kaapstad op 3 april. Op Keep-on-Running.nl schrijft hij over zijn ervaringen.

Weg met de hartslagmeter, leve GPS!

Het lastigst aan de voorbereiding op een wedstrijd van 56 kilometer (of een ‘gewone’ marathon) vind ik de lange duurlopen. Je reserveert er tijd voor in je agenda, maar als je dan volgens planning twee uur of meer in koud winterweer op pad moet... De grootste uitdaging van een marathonloper is om jaar in jaar uit gemotiveerd te blijven voor deze zware trainingen die onvermijdelijk zijn als je 42 kilometer of meer wilt gaan lopen.

Het is nu ruim twee maanden na de marathon van New York, waar ik heel hard voor trainde, en ik moet weer. Over tien weken is de Two Oceans Marathon al. Ik had tot voor kort geen zin in de lange, rustige duurlopen die ik in de maanden vóór New York iedere week trouw aflegde. Vooral het volgens de deskundigen vereiste tempo, zeer rustig, was me gaan tegenstaan. Amper elf kilometer per uur, omdat de hartslagmeter dat voorschrijft.

Zo’n horloge
Ik heb besloten het anders te doen, deze keer. In New York heb ik op de lopersmarkt die je kunt bezoeken als je het startnummer komt afhalen, zo’n horloge met alles er op en aan gekocht. Er zit ook nog een hartslagmeterband bij. Maar het mooiste is de GPS-functie. Vlak voor de training leg ik het apparaat vast buiten, dan wordt er contact gemaakt met een satelliet. En vervolgens piept en trilt het na iedere kilometer. Dat is de standaardinstelling, dus die houd ik maar aan. Mijn doel is nu de komende tijd bij alle trainingen maximaal vijf minuten over een kilometer te doen, gemiddeld dan. Intervaltrainingen zijn op die manier nog steeds realiseerbaar, en het grote voordeel is dat ik nu harder loop bij die lange duurlopen. Dat vind ik aanmerkelijk prettiger, hoewel het trainingseffect dus nog onzeker is. Op mijn hartslag let ik niet meer, de hartslagband heb ik nog niet gebruikt. Alles gaat nu op het klokje dat meet en weet.

Gretig bezig
Je leert er ook heel goed van om een vast tempo te lopen. Ik dwing mezelf om alleen bij iedere kilometer naar de tijd te kijken en daar tussenin niet. Dat valt overigens nog niet mee. Vandaag liep ik 19 kilometer, waarbij de snelste kilometertijd 4.42 was en de langzaamste 5.11. Mijn gemiddelde tijd per kilometer was 4.50, en dat is ook nog eens te snel dus. Het is een heel andere manier van trainen, en de variatie doet me goed. Zo ben ik in ieder geval weer gretig bezig....

Egmond 2010: Holland op z'n smalst

Het nieuwe hardloopjaar zou voor veel lopers beginnen op 10 januari, met de klassieke Halve van Egmond. Voor mij de eerste serieuze inspanning op weg naar de Two Oceans Marathon in Kaapstad, op 3 april a.s., Paaszaterdag. Een marathon die geen 42, maar 56 kilometer is... Een ultraloop waaraan ik mee ga doen om de stichting Run4Schools te steunen.

Run4Schools is opgericht door toploper Leslie Pangemanan,

die daar zelf ook ieder jaar meedoet. Leslie is ook altijd een

van de snelste Europeanen die meedoen.

Tekort aan ambulances

Na de marathon van New York, nu al ruim twee maanden geleden, heb ik weinig meer gelopen. Druk met andere

zaken, en ook even wat minder motivatie.

In Egmond zou ik met een tijd net boven de anderhalf uur

mijn eerste lange loop sinds 1 november vorig jaar, NYC,

gaan doen. Maar zaterdagmiddag kwam het onverwachte

bericht dat het voor het eerst in de geschiedenis niet door

ging... Terwijl veel mensen zich verheugden op een soort Elfsteden-versie van hardlopen op strand en duinen van Egmond, bleek een mogelijk tekort aan ambulances een onoverkomelijk probleem voor de organisatie. Holland op

zijn smalst....

Zandloper

De boekpresentatie van Zandloper, het nieuwe hardloopboek van Abdelkader Benali, ging op zaterdagavond wel door, in

het locaal fameuze Hotel Zuiderduin. Op naar Egmond dus.

Het was daar best druk, want veel hardlopers wilden het weekendje dat ze lang geleden hadden geboekt niet zomaar opgeven. Op die zaterdagavond werd ook duidelijk dat er heel veel mensen ‘gewoon’ gingen lopen op zondag. Ieder zijn eigen versie. Naar verluidt waren het er 2000, en ik was één van hen. We liepen met een klein ploegje over het fietspad naar Bakkum, vandaar naar de zee, en toen over het strand terug naar Egmond. Zoals het vroeger ook ging in Egmond, het strand het laatst. Vaak had je dan een windje uit het zuidwesten in de rug, en zelden was het koud.

Veel werk aan de winkel

Dit keer was alles anders: een felle noordoosten wind vol op de neus, met ook nog eens flink wat stuifsneeuw. Tot de strandopgang liepen we niet hard, maar wel duidelijk sneller dan vijf minuten per kilometer. Op het strand viel het tempo door de omstandigheden flink terug, en werd de hele tocht alsnog flink afzien. Ploegend op het strand rekende ik uit dat ik over 83 dagen klaar moet zijn voor een ultraloop met pittig klimmen en dalen in een ongetwijfeld veel warmere omgeving. Er is nog heel veel werk aan de winkel, want uiteindelijk klokte ik over 21,1 kilometer in de omgeving van winters Egmond ongeveer 1.48 uur...

Lees ook: Run like it's 2/10

In het gewone leven is Bram Bakker psychiater. Maar wat is gewoon? Zijn dagelijks leven wordt beheerst door het feit dat hij een hardloper is. Als psychiater verbaast hij zich over het feit dat hardlopen nog steeds geen erkende medische behandeling is. De halve van Egmond geeft de lezer een prismatische kijk in het binnenste van een gepassioneerde hardloper en is tegelijkertijd een boeiend relaas over psychologische zelfhulp

New York, New York
Bram Bakker

Eind 2006 neemt Bram Bakker voor het eerst deel aan de opwindendste en grootste marathon ter wereld, die van New York. In 2008 gaat hij voor de tweede keer, met het ambitieuze doel deze wedstrijd (met zijn lange bruggen en geaccidenteerd parcours) binnen drie uur te voltooien. De midlifecrisis van een vijfenveertigjarige, of een realistisch doel?

In New York, New York beschrijft Bakker de periode van honderd dagen voorafgaand aan de marathon, waarin hij voor het eerst van zijn leven op schema's traint en zich regelmatig afvraagt waar hij mee bezig is. En naast terugblikken op zijn deelname aan de New York Marathon van 2006 verhaalt Bakker uiteraard gedetailleerd over het evenement zelf: de belevenissen te midden van veertigduizend lopers en twee miljoen toeschouwers, op een zondag in november.