BLOG VAN BRAM BAKKER
|
 |
maart 2010
De vorm komt terug Begin januari, tijdens de illegale Halve van Egmond, moest ik mijn vriend Hans van Zutphen, hij nadert zijn zestigste verjaardag al, op het strand laten gaan. Hans was domweg beter getraind dan ik. Een aardige dame die ik onderweg ontmoette, en die ook al niet piepjong meer was, hield ik met grote moeite bij, de laatste kilometers daar. Heerlijk gevoel Een dikke maand later ontmoeten we elkaar opnieuw, in Schoorl. Ik heb weer serieus getraind en kan dit keer Hans mijn sokken laten zien. Na twintig kilometer kan ik versnellen, in deze ‘wedstrijdtraining’ over dertig kilometer. Ook Ingrid Luppers, zo heette de dame uit Egmond, hebben we dan opnieuw ontmoet, en ingehaald. Het is een heerlijk gevoel als de vorm weer terugkomt. Juist als het volledig ontbreekt kun je er wanhopig naar verlangen. Ik wist begin januari dat ik amper getraind had, maar twijfelde echt of ik ooit weer enig niveau zou kunnen halen. En gelukkig is het toch weer meegevallen. De ‘negative split’ in Schoorl voelde als een heuse bevrijding. Zondagavond
Zondagavond is de meest gestructureerde avond van de week in ons gezin: om zes uur wordt er gegeten, om zeven uur naar voetbal gekeken en om acht uur naar het Journaal. Om half negen vertrek ik dan voor mijn lange duurloop, die in principe minstens twee uur duurt. Ik ren door dorpen en steden, over goedverlichte wegen, maar ook door de donkere duinen en over het strand. Iedere kilometer meldt de GPS een kilometertijd, en ik verlang van mezelf dat die nooit hoger mag zijn dan vijf minuten precies. 12 km per uur De enige reden om de komende weken op zondagavond niet te lopen is een oefenwedstrijd eerder op de dag. Zo ga ik bij wijze van training een marathon over het strand rennen, van Scheveningen naar Zandvoort. Het is en blijft een vreemd idee: een marathon als trainingsloop. Niet zo hard mogelijk is het doel, maar ontspannen en niet geheel verzuurd aankomen. Van de mijzelf opgelegde regel dat ik minstens twaalf kilometer per uur moet halen ga ik echter niet afwijken. Nu maar hopen op meewind, hard strand en aangename omstandigheden. In ieder geval is het geen bochtig parkoers... Eerdere afleveringen: - Weg met de hartslagmeter, leve GPS! (februari 2010) |
|
Ik train nu weer minimaal vier keer in de week, ging tijdens de wintersport regelmatig een uurtje eerder van de piste om ook in de bergen nog wat te doen, en heb de lange duurloop op zondagavond in ere hersteld.
| De halve van Egmond Bram Bakker  De ondertitel van deze hardloopbestseller van Bram Bakker luidt 'Liever een marathon dan een burnout'. Bram Bakker schreef een boek dat niet alleen raakt aan de praktische, direct herkenbare eigenschappen van de hardloopsport, maar ook aan het heilzame effect ervan op de psyche.
In het gewone leven is Bram Bakker psychiater. Maar wat is gewoon? Zijn dagelijks leven wordt beheerst door het feit dat hij een hardloper is. Als psychiater verbaast hij zich over het feit dat hardlopen nog steeds geen erkende medische behandeling is. De halve van Egmond geeft de lezer een prismatische kijk in het binnenste van een gepassioneerde hardloper en is tegelijkertijd een boeiend relaas over psychologische zelfhulp |
|
New York, New York In New York, New York beschrijft Bakker de periode van honderd dagen voorafgaand aan de marathon, waarin hij voor het eerst van zijn leven op schema's traint en zich regelmatig afvraagt waar hij mee bezig is. En naast terugblikken op zijn deelname aan de New York Marathon van 2006 verhaalt Bakker uiteraard gedetailleerd over het evenement zelf: de belevenissen te midden van veertigduizend lopers en twee miljoen toeschouwers, op een zondag in november. |
|
© Keep On Running!, Loft 238 Amsterdam