Loosdrecht

Maayke lacht. Dat is haar grote kracht. Wat maakt ze mooie foto’s op het ijs. Wow! Eergisteren (11 januari) kwam Ab Krook langs toen ik met Jonathan mijn rondjes draaide op Loosdrecht. Hij kwam op de fiets kijken bij de eerste Nederlandse klassieker op natuurijs: ‘De ronde van Loosdrecht’. Het ijs was nog niet helemaal betrouwbaar anders was hij van huis schaatsend hiernaartoe gekomen. Unox overheerst alom in Loosdrecht en Ankeveen. Mutsen, jassen en handschoenen symboliseren Hollandse Glorie en het schaatsgevoel dat wij allemaal zo koesteren. Helaas (nog) geen Bonkevaart dit jaar. Het kruisje dat mijn vader verdiende op 21 februari 1985 inspireert. Elfsteden... Wat een gevoel! Wat wil ik graag mee doen. Namen passeren de revue in mijn hoofd: Evert van Benthum, Reinier Paping en Henk Angenent. Maar drie keer werd hij gereden in mijn nog korte leven. Afgelopen weekend las ik nog een oud artikel in Sport International over de Hel van ’63, die inmiddels ook verfilmd is. Een mooi episch verhaal waar ik echt van kan genieten.

Paradijs
Voor ons geen hel vandaag maar een paradijs. Een broodje Unox, Jägermeister, chocolademelk met slagroom en rum in ‘Het Wapen van Ankeveen’. Het plaatselijke café. Alle Nederlandse muziek klassiekers komen voorbij. ‘Het was aan de Costa del Sol...’ Sfeervol. Uiteraard ontbreekt de snert met roggebrood, katenspek en mosterd niet. Wat voel ik me thuis. Ik begrijp het gevoel. Yes! Geniet! Niet anders. Dit is het leven zoals het (soms) hoort te zijn. Overdag schaatsen en daarna nagenieten en napraten over de avonturen op het ijs onder het genot van Glühwein.

Ooit schaatste ik samen met mijn vader een tocht op Friese Doorlopers. Ik leerde doorbijten, vechten en gebruik te maken van het ijs. Glijden niet stoempen. Rechtop staan, handen op de rug en niet afzetten met de punten van de ijzers. Glijden, daar gaat het om. Nu doe ik het op Viking Marathons. Gekregen rond mijn 18de levensjaar toen mijn voeten niet meer groeiden. Wat een verschil. Uiteindelijk is het goed te beseffen dat de basis werd gelegd op Friese Doorlopers waarbij soms de bandjes het begaven of de veters vastvroren. Mooie herinneringen. Een goede les en een mooie manier om mijn gedachten te ordenen voor de Jan Knippenberg Memorial.

JKM 2010
Samen met Hermy Heymann werk ik aan de website voor de Jan Knippenberg Memorial in het voorjaar van dt jaar. Het moet een stabiele site worden die met name achtergrondinformatie biedt. Op www.janknippenbergmemorial.nl is een sneak preview te vinden. Op de site komt een stukje geschiedenis, nieuws en natuurlijk historisch fotomateriaal en uitslagen van eerdere memorials. Op dit moment hebben zich 17 deelnemers ingeschreven voor de hele en 25 voor de halve JKM. Een mooi aantal. Maar we hopen natuurlijk op meer!

Bij het schrijven van dit verhaal sneeuwt het weer en biedt het landschap een sprookjesachtige aanblik. Morgen zullen we ons weer moeten uitgraven vrees ik. Binnen is het lekker warm en ik kijk naar het elfstedenkruisje van 21 februari 1985. De Bonkevaart wacht. Koning winter doe je best!

Met tweehonderdduizend kilometer in de benen heeft Jan Knippenberg
(1947-1995) ruim vijf keer de aarde rondgelopen. Zijn persoonlijke ervaringen legt hij vast in het boek ‘De mens als duurloper’.

Boek: Jan Knippenberg - De mens als duurloper
(Prometheus, € 18,95).