Hell’s Lum

Mikel Knippenberg bereidt zich voor op een nieuwe uitdaging in Schotland komende zomer: de vier toppen van de Cairngorns. Exclusief voor Keep-on-Running.nl beschrijft hij zijn bezigheden.

De ‘Guantanamera sigaar’ smaakt goed bovenaan Hell’s Lum Crag. Drie ‘Big Smiles’ staan bovenaan ‘The Clean Sweep’. Glunderend. We hebben het gehaald. Ooit viel ik tijdens het voorklimmen van deze verschrikkelijke wand. De geschiedenis herhaalt zich nu gelukkig niet. Yes! Eric Beard kan trots zijn, besef ik later.

Bekijk de hele fotoserie

Geïnspireerd door het onstuimige leven van Eric Beard stapten Maayke en ik woensdag 16 juni op het vliegtuig naar Schotland. Nog niet wetend wat ons te wachten stond. Vele uitdagingen en avonturen hingen in de lucht. Precies om 12.00 uur hebben we afgesproken met goede vriend Björn onder het Scott Monument aan Princess Street in ‘downtown’ Edinburgh. De klok van het Balmoral Hotel liegt nooit. Zo betrouwbaar als de Royal Bank of Scotland is Björn ook. Precies om 12.00 uur komt hij aanwandelen. Top. Het avontuur begint.

Reindeer Cottage
Later die middag reizen we per trein door naar Aviemore waar Fiona ons zal opwachten en naar onze uitvalsbasis zal brengen aan de voet van de Cairngorm Mountains: Reindeer Cottage. Het oude huis van Charly Walpool. De politieagent die ooit de stempels zette tijdens mijn vaders race door de Lairig Ghru in 1973. Onderweg denk ik aan de levensstijl van Eric Beard. Een echte avonturier die rotsklimmen, hardlopen en reizen combineerde. Bovendien een echte dierenvriend. Dat gaan wij ook proeven de komende dagen.
Bij aankomst in Reindeer Cottage wacht ons een verassing: Alan & Tilly stellen ons de komende zeven dagen een Land Rover Defender ter beschikking. WOW! Als er één auto is die past bij het ruige Schotse landschap, dan is het de klassieke Land Rover wel. Ons eerste doel is het verkennen van de route over de vier toppen. Dat gaan we doen op donderdag. Morgen dus. Beginnende met Braeriach en Cairn Toul.

Vier toppen
Braeriach (1296 meter) betekent in het Engels ‘brindled upland’ en is na Ben Macdui de hoogste berg van de Cairngorms. Cairn Toul (1293 meter) betekent ‘hill of the barn’ en heeft als één van de weinige bergen in de Cairngorms een echte duidelijke top. Tussen Braeriach en Cairn Toul ligt Angel’s Peak. De route is geweldig en voert langs Garbh Choire, een scherp uitgesneden ravijn.
Onze tocht start per mountainbike richting Loch Einich. Een schitterende klim over stroompjes en rivieren, door oerbossen en over boulders. Bij Loch Einich nemen we een frisse duik en gaan we te voet verder naar het plateau waar we per toeval de rendieren treffen in de sneeuw. Waanzinnig mooi. In 1992 werden hier de fietsen van mijn vader en mij gestolen door een medewerker van Lord Grant of Rothiemorchus. Nu gaan de mountainbikes op slot. Je weet maar nooit. Ik besef dat er heel wat bij komt kijken om de vier toppen op slechts één dag te doen. Vandaag ligt er veel sneeuw en de weersomstandigheden kunnen heel snel veranderen. Zon en mist wisselen elkaar in razend tempo af. Mysterieus. Met name de afdaling van Cairn Toul naar de Lairig Ghru is heel steil en gevaarlijk met sneeuw. Al met al rijzen er veel vraagtekens bij de haalbaarheid van mijn plannen tijdens dit bezoek aan Schotland. Met name sneeuw zorgt voor veel onvoorspelbaarheid en een hoog risico.
Op vrijdag brengen we een bezoek aan de andere zijde van Lairig Ghru. De kant van Ben Macdui en Cairngorm. Ben Macdui (1309 meter) is de hoogste berg van de Cairngorms en betekent ‘hill of the sons of Duff’. Ooit was de grond in handen van Clan MacDuff en later van de Earl of Fife. De vierde en laatste top is Cairngorm (1245 meter). De naam komt van Cairn Gorm en betekent ‘blue hill.’ Naar deze berg zijn de Cairngorms vernoemd. Zoals reeds gezegd doorsnijdt de Lairig Ghru de vier toppen. In het westen bevinden zich Braeriach en Cairn Toul, in het oosten zijn dat Ben Macdui en Cairngorm. Zelden zijn de vier toppen vrij van mist, regen, sneeuw en wind. Vandaag kan ik ze in één blik vangen. Schitterend.

Arctische winden
We wandelen via Lurchers Gully naar Coire an Lochain en Coire an t-Sneachda. Vervolgens gaan we via Fiacaill Ridge naar de top van Cairngorm. Het waait heel erg hard en ik moet mijn windjack aandoen. Op de top van Cairngorm is ooit 174 mijl per uur gemeten (!). Dat is ruim 275 kilometer per uur. Ik probeer het stuk grotendeels hard te lopen. Arctische winden – soms van orkaankracht – belemmeren mij dit helaas. Ook de sneeuwvelden zorgen voor onzekerheid. Het respect voor Eric Beard groeit. Wat een prestatie. De beslissing om te gaan hardlopen stel ik uit tot maandag. Morgen en overmorgen gaan we rotsklimmen met Björn.

Bekijk de hele fotoserie

We beginnen in Kingussie om het klimmen met zijn drieën te oefenen op ‘multi-pitch routes’. Björn zal voorklimmen, Maayke ertussenin en ik zal naklimmen. Daarna – zondag – gaan we naar Hell’s Lum Crag in de Cairngorms. Ons doel is om de klassieke route ‘The Clean Sweep’ te bedwingen. Ruim 160 meter over keihard graniet. Een uitdaging van jewelste.

The Clean Sweep
Op zondag gaat om 06.00 a.m. de wekker en na een heerlijk Engels ontbijt – bacon, eggs, toast, et cetera – begint het direct anders. Het eerste deel is ondergesneeuwd. Dit betekent een aantal hachelijke momenten sneeuwklimmen zonder geschikt materiaal. Gelukkig gaat het goed en om 10.30 a.m. starten we met de eerste ‘pitch’. Het is erg vochtig. Met name de derde touwlengte is lastig. Hier staat ‘The Clean Sweep’ om bekend. Dit is het beruchte maar superbe deel: ‘Fingercrag’. De vorige keer – zo’n 10 jaar geleden – klom ik nog voor en viel ik nog. Hier heb ik respect voor, hier komen emoties los. Björn klimt vandaag voor en het gaat vlekkeloos. Gelukkig. Zeven uur later staan we boven. Alledrie moe maar voldaan! Het leven is mooi.
Op maandag neem ik de beslissing om mijn aanval op de vier toppen uit te stellen. Ik ben er simpelweg nog niet klaar voor. De laatste dagen ben ik onder de indruk geraakt van het landschap, de verraderlijkheid van het weer en de aanwezigheid van onvoorspelbare ijsvlaktes. De rekensom is simpel: nu nog niet! We besluiten Alan & Tilly op te zoeken in Balcorrach. Tilly neemt ons mee langs herten, rendieren en wilde zwijnen. Een geweldige ervaring. ’s Avonds worden we uitgenodigd om te blijven eten en slapen. Uiteraard vloeit de whisky weer rijkelijk en we genieten allemaal volop. Toevalligerwijs valt deze avond samen met de langste dag van het jaar: 21 juni. ‘Midsummerday.’ Een mooi toeval.
Dinsdag 22 juni reizen we samen terug naar Reindeer Cottage nabij Aviemore. We picknicken in Coylumbridge en gaan kanoën op Loch Morlich. Het is een echte zomerdag in Schotland en we eindigen zelfs nog even op het strand. Heerlijk. Dat had ik nooit gedacht.

You’ll never walk alone
De volgende dag vertrekt om 11.33 a.m. onze trein naar Waverley Station in Edinburgh. Op de radio klinkt ‘Ýou’ll never walk alone’, een mooi toeval. Op de luchthaven scoort Defoe voor Engeland, heel Engeland is blij. De Schotten doet het weinig. Terecht. Wij gaan weer terug naar Nederland en keren terug in de WK-gekte waar we zover van verwijderd waren. Gelukkig maar. Volgende keer kom ik terug voor de vier toppen. ‘If you fail to prepare, you are prepared to fail’ besef ik dondersgoed. Het is niet altijd rozegeur en maneschijn. Ja Knip, ook voor jou.

Bekijk de hele fotoserie

Björn bedankt voor het voorklimmen, Maayke bedankt voor je schitterende foto’s en je heerlijke gezelschap, Alan & Tilly bedankt voor jullie onvoorwaardelijke gastvrijheid en Schotland bedankt voor het prachtige land en de avonturen. Tot snel weer en uiteraard Keep-on-Running! Hooglanders bedankt! Cheers and love from The lowland’s of Holland! Knip.

Vier mysterieuze toppen

Eric Beard was één van die mensen die tot je verbeelding spreken. Een echte outdoorman. Hij ondernam bijzondere tochten en verbond hardlopen met reizen en bergbeklimmen. Een van zijn tochten ondernam hij in de Cairngorms in Schotland. Juist deze tocht spreekt mij zo enorm aan. De vier hoogste toppen achter elkaar. Braeriach, Cairntoul, Ben MacDui en Cairngorm. Mysterieuze namen met een schitterende betekenis. Beard liep in 1963 van Glenmore Lodge via Chalamain Gap naar Braeriach en Cairn Toul. Hierna daalde hij af naar de Lairig Ghru om vervolgens weer omhoog te klimmen via de Tailors Burn (riviertje) naar Ben MacDui. Vandaar rende hij over het plateau naar Cairngorm om vervolgens te finishen bij Glenmore Lodge. Dit alles binnen 4 uur en 41 minuten. Stel je eens voor wat dat betekent.

Het zoveelste puzzelstukje
Voor mezelf is de tijd geen doel. Ik wil juist proeven wat het is om op zo´n zwaar parcours hard te lopen. Het enige houvast dat ik heb is dat ik op de vier toppen gestaan moet hebben. De route mag ik zelf kiezen. Natuurlijk is het zo dat ik me erg thuis voel in Schotland. Vaak regent het maar als het dan mooi weer is – zoals tijdens mijn tocht door de Lairig Ghru vorig jaar – geniet je dubbel. Voor Keep-on-Running.nl kom ik met een voorbeschouwing daags voor mijn race. Dit zal zijn ergens tussen 16 en 23 juni. Ik zal beschrijven wat er door me heen gaat. Hoe ik het ga aanpakken. Wat mijn route wordt. Wat de weersvoorspellingen zijn. Maar vooral natuurlijk hoe het voelt daar in die Schotse Hooglanden. De geschiedenis, het landschap, de mensen, de dieren en natuurlijk de whisky. Het is voor mij het zoveelste puzzelstukje in mijn ontdekkingstocht naar de mens als duurloper.

Caballo Blanco

Mikel Knippenberg bereidt zich voor op een nieuwe uitdaging in Schotland komende zomer: de vier toppen van de Cairngorns. Exclusief voor Keep-on-Running.nl beschrijft hij zijn bezigheden.

De Groene Draeck ligt voor het Muiderslot in Muiden aan de monding van de Vecht als wij voorbijvaren en ons grootzeil hijsen. Wat een prachtig onderhouden boot is dat. Met recht Koninklijk. Wij bereiden ons voor op de tweede dag van de IJ-toren race, een tweedaagse zeilrace op het IJsselmeer. We varen vandaag (zondag 2 mei) met zes man en één vrouw. Ik op het voordek, Arnold aan de mast, Jan en Anouk aan de genoa en de spinaker, Gijs het grootzeil, Henk-Jan de pit en Bob aan het roer. Het is regenachtig en onaangenaam weer. Gisteren scheen de zon nog even. Toch genieten we met volle teugen. Op het voordek heb ik mijn handen vol. Het zijn kortebaanwedstrijden waarbij het aankomt op snelle anticipatie op steeds veranderende omstandigheden. Vooral het hijsen en strijken van de spinaker kost héél veel kracht. We eindigen met onze X 362-sport van Deense makelij op een mooie derde plaats in onze klasse. Net als bij het hardlopen zorgt zeilen in weer en wind ook voor een heerlijk leeg en fris hoofd. Mijn hersenen zijn weer een spons. Morgen lekker bijkomen en mijn verhaal schrijven voor Keep-on-Running.nl.

Vier toppen in de Cairngorms
Ik bereid me voor op mijn nieuwe uitdaging in Schotland deze zomer. De vier toppen van de Cairngorms. Hardlopend. Eerst volgt nog de Letterenloop op zondag 6 juni. Ik ben van plan hieraan mee te doen. Als training. Volgens mij gaat het parcours grotendeels – zo niet helemaal – over asfalt. Ik zie het dan wel in Bloemendaal. Vorige week werd ik gebeld door Carel Schrama. Hij werkt aan een boek over Ron Teunisse. De titel wordt iets in de trand van: ‘De koerier die nergens bij hoort’. Gebaseerd op het prachtige verhaal van Ron tijdens de Spartathlon in het blad ’42. Mijn vader noemde hem De laatste Mohikaan. Nu ik het boek van Christopher McDougall gelezen heb zou Caballo Blanco ook niet mistaan. Het Witte Paard, De laatste Mohikaan, De koerier die nergens bij hoort. Prachtige bijnamen voor prachtige mensen. Ron en Carel willen het boek in september presenteren. Een goed idee.

Rarámuri
Ron sprak ik nog uitgebreid tijdens de start van de halve JKM in april. Hij vertelde me dat hij mijn vader ooit zag lopen met zijn bordercollie in de duinen van Castricum. Ze raakten aan de praat en liepen nog vele kilometers samen. Bij nacht en ontij. In regen en wind. In de hitte en de kou. Het maakte niet uit. Er was chemie en daar gaat het om. Chemie tussen twee oermensen, die steeds dichter bij de essentie van het hardlopen kwamen en het misschien wel begonnen te begrijpen. Mijn vader ging erover schrijven. Ron later ook. Beiden konden zij als geboren hardloper verwoorden wat er in hun om ging als zij aan het lopen waren. Langzaam kwamen zij erachter wat het geheim was van het hardlopen. De oerbeweging, de eenvoud, de essentie, de rust of juist de rusteloosheid. Nomadisme. Ze begrepen het en deelden het geheim met hun lezers. Die hun teksten verslonden als waren het cornflakes. Juist dit geheim dat de Rarámuri zo goed afschermen voor de buitenwereld diep in hun Barranca’s in Mexico tekende Christopher McDougall op in zijn boek ‘De geboren renner’. Hij ging hiervoor op zoek naar het fantoom Caballo Blanco diep in de Mexicaanse Sierra Madre. Ik ga binnenkort maar eens met Ron Teunisse praten. Gewoon hier in Amsterdam. Dat is lekker dichtbij.

Met tweehonderdduizend kilometer in de benen heeft Jan Knippenberg
(1947-1995) ruim vijf keer de aarde rondgelopen. Zijn persoonlijke ervaringen legt hij vast in het boek ‘De mens als duurloper’.

Boek: Jan Knippenberg - De mens als duurloper
(Prometheus, € 18,95).